Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΙΟΣ  Έβγαλα τα γυαλιά μου μήπως δω καλύτερα. Άναψα τσιγάρο το άγχος να μου φύγει. Περπάτησα στο μπαλκόνι και κοίταξα κάτω...   Ω θεέ μου, ο δρόμος είναι άδειος σαν Καρτ-Ποστάλ.     ΔΕ ΓΡΑΦΩ Δε γράφω, γιατί φοβάμαι Δε γράφω, γιατί σ’ αγαπώ Δε γράφω, γιατί τους λυπάμαι Δε γράφω, γιατί νοσταλγώ.   Δε γράφω, για ό,τι Θα κάνω Δε γράφω, για να τιμωρώ Δε γράφω, γιατί Θα πεθάνω Γράφω γιατί ζω.

ΚΑΡΑΒΙ ΑΣΠΡΟ Καράβι άσπρο με δυο κατάρτια.. Να ‘ναι απλό, μόνο στο μπλε να βαστάει και απαλό το αεράκι, σ’ αυτή την ώρα που τόσο να‘ρθει λαχταρώ Θέλω να γράψω μπροστά το όνομά σου κι όταν χτυπούν της θάλασσας τα κύματα, λίγο να το δροσίζουν, απ’ τον ήλιο έτσι καμένο όπως θα‘ναι. Μα σαν Το πόδι της πατήσει η στιγμή που καρτερώ και τ’αεράκι θέλει να‘ρθει, τότε, φωτιά θα βάλω, τ’ άσπρο καράβι που έγραψα μπροστά το όνομά σου. Εσύ Θα κάθεσαι στην αμμουδιά, να το βλέπεις κι εγώ, έτσι κοντά σου όπως θα‘μαι, αργά να φεύγω κι όπως πηγαίνω, λοξές ματιές θα ρίχνω, απλά για να σε δω, μια φορά κι εσύ να δακρύζεις.

ΔΕΚΑΤΟΣ ΕΚΤΟΣ ΜΗΝΑΣ Δεκάξι μήνες σιγοκένταγες το αίμα. Είναι πιο δύσκολο απ’ το να πεις πεθαίνω εγώ ακούω μοναχά και περιμένω μα τα κλαδιά ξαναμαζέψανε τα φύλλα.   Πέταξα χάρτινο καράβι μες στο ρέμα και σαν παιδί το κοίταζα, γελώντας. Ένα κουτσούβελο που τσίριζε πηδώντας, φώναζε τ’ όνομά σου για να ‘ρθείς.   Φώτισα διάπλατα Τον μύθο μ’ ένα σπίρτο κι εκείνος χώθηκε στη χούφτα να κρυφτεί, σώπα μη κλαις, μπορεί απόψε να φανεί και στράβωσα τα δάχτυλ’από πίσω.   Είναι βαριά η συντροφιά της καταιγίδας κι ο θόρυβος που κάνει η ρουτίνα, κοίτα χαμόγελο που έχει η Κατερίνα, μπορεί να σε πικράνει άμα το δεις.   Κοιτώντας τη φωτιά με πήρ’ο ύπνος· με χίλια χρώματα γραμμένο τ’ όνομά σου, απ’ το ποτήρι, θα βγαίνει η μιλιά σου, τώρα είν’ εύκολο να φύγω μα δε θέλω.   Δεν είν’ ο δρόμος ο μακρύς που με φοβίζει ούτε που σταύρωσαν στο χέρι μου τη μοίρα μα όταν κάθομαι να πίνω καμιά μπίρα, θα λείπει, το χαμόγελό σου, απ’ το τραπέζι.

ΙΔΙΑ Ελπίδες νηστικές. Χρόνος σε δρόμο αδιάβατο, αργό. Ήλιος που ρίχνει δίχτυ σε μέρος ξένο, άπατο.   Χαμηλώνοντας τα μάτια ο καιρός σε ρίχνει, το χώμα σε πίνει, ο ουρανός όνομα σου δίνει σε κόσμο που σβήνει, γυναίκα Ελένη, γυναίκα Μαρία, με χέρι στο στόμα κολλημένο. Μαύρα μαλλιά, διαφορά καμιά. ‘Ίδια.

 

ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΓΡΗΓΟΡΑ

Ν’ ακούς τον χτύπο να βουίζει της καρδιάς
και να ποντάρεις στα νούμερα πάνω
ειν’ το χειρότερο στου θανάτου το πιάνο
τραγούδι, που θα παιχτεί με μιας.
Γίνονται όλα γρήγορα όταν δεν θες να γίνουν.

Η ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΦΥΛΛΩΝ

Βλέπω τα φύλλα να πέφτουνε νεκρά
Από τα δέντρα που τα ΄χουν εξορίσει
κάναν το λάθος τα κακόμοιρα κι αυτά
να αρρωστήσουνε τώρα που θα χιονίσει.

Ανέλαβε το θάψιμο ο αέρας
και είπανε με έξοδα του κράτους
βλέπεις, δεν είχε τ’ αναγκαία ο πατέρας
και τα πετάξανε στο δρόμο μοναχά τους.